Epoka hellenistyczna, która przemawia tu do nas tymi drobiazgami, była wielkim, przełomowym okresem w dziejach kultury greckiej - okresem przekształcania się kultury narodowej w cywilizację światową (w ówczesnej skali geograficznej). Człowiek przestał być cząstką swojej polis, tego miasto-państwa, które było podłożem greckiej literatury klasycznej. Znalazł się w większym świecie, otworzonym podbojami Aleksandra Wielkiego - jednocześnie bardziej humanitarnym i bardziej okrutnym - i poczuł się dosyć samotny. Zaczął odkrywać siebie jako jednostkę, zaczął odkrywać innych ludzi po prostu jako ludzi, jako uczestników natury ludzkiej, a nie członków takiej czy innej zamkniętej społeczności. Była to jednocześnie epoka wielkich koncepcji i prądów historycznych i epoka "prywatnego" życia, żarliwego zainteresowania powszednimi sprawami ludzkiej egzystencji, takimi sprawami, które właśnie prze swoją "prywatność" są powszechne, jak miłość, rodzina czy przyjaźń. Poczęto je cenić bardziej niż patetyczne gesty epoki klasycznej.
